Zuid-Holland, ook geen pretje

Zuid-Holland, het zelfbenoemde centrum van ons land. Ze hebben de regering, ze hebben de koningin, ze hebben een haventje, en dat zullen ze de rest van het land laten weten ook. Want man, wat voelen ze zich elitair daar in de Zuid-Holland. Beetje regentje spelen, met dat Binnenhof. Beetje leuren met de titel Juridische Hoofdstad Van De Wereld. Beetje patsen met de Erasmusbrug.

En maar hoog van de toren blazen over provincies buiten de Randstad. ‘Haha, carnaval’, zoals die Olaz in zijn vorige stukje zei. Ongeveer dan. Dat is dus precies die zeikzure Zuid-Hollandse zeurmentaliteit. ‘Wij zorgen voor 20% van het BNP, wij hebben geen tijd voor zulke boerse onzin.’ Dan toch niet, overspannen zevenzeikerds, zou je denken. Laat elkaar lekker, en werk jezelf de pleures met je dienstenmanagementsbedrijf. Maar nee, dan moet er weer denigrerend worden gedaan. Over carnaval. Over het accent van Brabanders en Friezen. Moet je de gemiddelde Rotterdammer ´s horen, met z´n ´plakt overalt een t achtert’-complex. Of de ´kankahlijah, je moedah´-Hagenees. Dat is dan weer geen probleem, tot ze een zachte G horen. Als een rode lap op een stier, zo’n zachte G. Dat mag dan ineens weer niet van die zeikstralen, alleen maar omdat het onverstaanbaar is.

Dan de verkiezingen, nog zoiets. Het gezeik was niet van de lucht toen bleek dat Limburg massaal op de PVV had gestemd op 9 juni. Ook weer typisch Zuid-Holland. Beetje leuren met die allochtonen van ze, miepen dat immigratie zoiets leuks is. Dat kan dan weer wel, maar zodra je uit Venlo komt en PVV stemt ben je een boertje van buiten. En dat noemt Limburgers racistisch.

Trouwens, dat Groene Hart, flikker toch op daarmee. Als dat stedelijk tuig op de Veluwe komt is het allemaal uitgestorven, is er niks te beleven en ver weg, maar o wee als ze in hun eigen Zuid-Holland een paar weilanden vinden. Dan leggen ze er een snelweg doorheen (want de boel moet toch bereikbaar blijven), noemen het het Groene Hart en verklaren het huilend tot natuurgebied. Om het vervolgens vol te bouwen, want de motor van de Nederlandse economie moet toch blijven draaien. Uitslovers.

De Keukenhof, ook van die ellende. Flikker een verlaten akker vol met wat tulpenbollen, en die kapitalistische Zuid-Hollanders zien er een reden in om jaarlijks busladingen vol belazerde Japanners het geld uit de zak te kloppen om naar een paar gecultiveerde kutrozen te kijken. Want zo zijn ze dan weer wel. Allemaal leuk en aardig, maar er moet wel geld verdiend worden.

Het lijkt me duidelijk wat er met Zuid-Holland moet gebeuren. Ze gaan de economie maar ergens anders draaiende houden. Ze gaan maar een ander land regeren. Zuid-Holland moet worden afgegraven, in zee geduwd, aan België verkocht en platgegooid worden door de mof. Dan kunnen wij, in Brabant, Limburg en Groningen, rustig carnaval vieren en raar praten zonder dat er een provincie is die het beter doet weet.

Limbabwe, die ándere achterlijke cultuur..

Na de strikt objectieve mening van onze hardvochtige, grove, gemene, smerige, vuige en laag bij de grondse (maar o zo gewaardeerde) blogger Ollie over de provincie Brabant, vandaag van zijn hand een zeer heldere analyse van de provincie Limbabwe Limburg.

Limburg.
Wat is dat nou, Limburg?
Comazuipende carnavalsvierders met een wildgroei aan drugscriminelen met een aardappelrooibrevet. Limburg is het hinderlijke abces dat België en Duitsland weigert te verenigen, dat is het. Het is een foeilelijke vlek in de Grote Bosatlas, een onderontwikkeld gebied met een hoog werkeloosheidsgehalte ondergedompeld in een zompige poel dat minderwaardigheidcomplex heet.

De echte Limburger bestaat niet, zou Maxima zeggen. En het zou kloppen! Iedereen met een hoger IQ dan dat van Bonnie St. Claire zou tot de conclusie komen dat Limburg garant staat voor misère, rampspoed, depressie en uiteindelijk suïcidale neigingen.
En terecht.

Limburg kent geen steden, hoogop wat berberverzamelplekken. Maastricht zegt u? Maastricht, die broedplaats van ellende, waar mensen zich aankleden alsof de scheurkalander niet verder gaat dan 1 april 1643? Met een universiteit waar wij de geflipte randstedelingen naartoe sturen voor een toneelopleiding. Dit omdat het puberale addergebroed in de veronderstelling is dat de module French kissing makkelijker binnen te halen valt vanwege de geografische ligging van de stad. Nee, Maastricht is net zo’n doffe ellende als de rest van Limburg.

En misschien is dat dan ook het enige pluspunt van de provincie. Ze weten dat het niks is, dat het niks voorstelt en zijn zonder pretenties dat het ooit nog iets zal worden. Of de Floriade moet daar een positieve  bijdrage aan leveren.

De Floriade (bloemtjes gestyled door Rob de Tuinman enzo) wordt gehouden in Venlo. De grootste echt-net-niet stad van Nederland heeft het op de heupen gekregen en gemeend een wereldtentoonstelling te moeten organiseren die gegarandeerd verlies draait. U leest debacle, u krijgt debacle. Maar daar gaat het niet om.
Venlo wil positief op de kaart komen te staan. Ook al kost dat het tweede bankroet van de gemeente. En wij? Wij kijken ernaar en lachen wat meesmuilend. Sommige ezels stoten zich nu eenmaal vaker aan de zelfde steen. Natuurlijk pompen wij - ontwikkelde mensen - onnodig veel geld in die provincie.
Maar hee, zie het als ontwikkelingswerk, als subsidie voor een grote sociale werkplaats. Wees nobel, steun Limburg. Limburg is een oude man met een matje in zijn nek dat viool speelt en ondertussen een miljoenenschuld opbouwt.
Limburg betekent Katholieke kapelletjes langs de weg waar SOA’s geboren worden. Vlaai-etende raarpraters als achterban van een Limburg die echt iets wil veranderen in dit land.
Een Limburger die echt iets wil veranderen is als een gehandicapte die een hoedje van papier heeft gevouwen en zich keizer waant.

Laten we van de nood een deugd maken en een hek om de provincie zetten, een schappelijke entreeprijs vragen en zaterdag even vrijhouden. Alaaf.

Goocheldozen, kleurenkijkers en ander tuig

Sinds gisteren wordt Berend Quest op Twitter gevolgd door een mevrouw die zich 'Paragnoste Rhonda' noemt.
Berend heeft het niet op paragnosten. En dat laat hij graag merken.
Omdat een ritje Driehuis anderhalf uur in beslag neemt had Berend tijd genoeg om antwoord te formuleren op de vraag waarom hij zo'n enorme aversie heeft tegen deze lieden en waarom hij er zo hard tegen ageert.

Lees hier het hele artikel.

Brabant, de meest zinloze provincie ooit

Vandaag op Gerook! een Column van Olllie naar aanleiding van dit artikel in de Volkskrant. Het gaat over Brabant, of beter, over een Nederland zonder Brabant.

Brabant heeft het zwaar. De provinciale nachten die ooit zo lang duurden worden nu vroegtijdig in de kiem gesmoord door muzikaal afval als Guus Meeuwis, varkenspest, gekke koeienziekte, vogelgriep en met name Helmond, Helmond en nog eens Helmond.
Brabant is niks, is nooit iets geweest en zal ook nooit iets worden. Een raar pratende provincie zonder identiteit, het afvoerputje van Nederland met grijs haar erin. ‘Annexeren’ hoor ik u zeggen. Geef die Peel aan een goed doel. Regressietherapiegronden voor Foster Parentskinderen zonder foto maar met een Warchildsyndroom. Helaas. Gaat dus niet gebeuren. Ondanks het gegeven dat een kale omgeving Marco Borsato bijzonder goed zou staan.

Wat wellicht wel staat te gebeuren is dat deze meest ruggengraatloze provincie opgeheven gaat worden en alle gemeenten worden samengevoegd tot dertig grote regio’s.
Gevolg: Van drie keer niks, naar drie keer helemaal niks. Grootmajoor van carnavalsvereniging de Lanterfanters annex commissaris van de koningin Wim van de Donk staat op zijn achterste poten en roept iets als: Hedde gij da gezeed gehad? Ja minde da werkeluk woar? Hoe doe de gij da? Hoe doede gij da hoe hedde gij da gedoan…?

Burgervader Ton Rombouts van het ook al zo gezellige Den Bosch krijgt er bijna opvliegers van. ‘Ze kunnen nota’s schrijven wat ze willen, maar Brabant wordt niet opgeheven.’ Stoere taal voor een smurfenregent. Bij commissaris van Donk slaan de stoppen inmiddels helemaal door: ‘Ik zal tot mijn laatste snik vechten tegen de technocraten die het openbaar bestuur willen verknallen met hun excessieve centralisatiedrift.’ Dat zijn zeker drie heel erg moeilijk woordjes voor iemand die heel raar praat. Ga er maar aan staan. Dat zou een emotioneel stabiel mens niet eens proberen.

Eind van het liedje is dat zowel Tom ‘Oeteldonk’ Rombouts als Grootmajoor Wim van de Donk zich uiteindelijk zullen moeten schikken naar mensen met een echt diploma, die je wel kunt verstaan.
En die bij de provinciegrens van Utrecht geen beroep op een tolk hoeven doen.

Wat de Randstedelingen - de echte mensen - wel zullen missen is het hilarische compensatiegedrag voor het minderwaardigheidscomplex waar met name Brabant en Limburg zo getraind in zijn. Dat was toch altijd het kersje op de slagroom wanneer de zoveelste raarprater bij Shownieuws haast onverstaanbaar te kennen gaf dat hij ook andere concerten bezocht dan die van Frans Bauer.

Het is een feit, het failliet van Brabant is getekend. Met een doodgeslagen studentenbiertje murmelt Guus Meeuwis zijn laatste slappe tekst op de melodie van de Dodenmars, hangt Flipje uit Tiel zich op aan het lijntje dat Jomanda met gene zijde heeft, en zijn de Deurzakkers uit de sociale werkplaats geplukt om als gardineurs het doek te sluiten van het treurspel dat Brabant heet.
Houdoe!

Ollie

De rook rond Israël's atoomwapens lost op.

Ja, ja, Israël heeft dus wel degelijk kernwapens. En, sterker, de hoogste bieder kan ze van Israël kopen. Ook het voormalige apartheidsregime van Zuid Afrika.  

Lees er meer over in The Gardian.

Zorgverleners en 'hun' administratie

Menzis deed een 'Nationale Zorg Enquête'. De samenvatting van de resultaten vindt u hier. De zorg verleners hebben te weinig tijd voor hun werk, omdat zij veel tijd kwijt zijn aan 'hun' administratie. Gerook! vinden wij. Administratie is onderdeel van het werk.

40% van de tijd van zorg verleners gaat 'verloren' aan administratieve handelingen. Zonde, klagen zij.
Maar, wat zijn die administratieve handelingen dan? En, hoezo staan die los van het verlenen van patiëntenzorg?
Hoe ziet patiëntenzorg er dan uit zonder administratie er omheen?

40%, dat betekent 2 volle werkdagen 'administratieve handelingen' op een werkweek van veertig uur.
Nu mag ik aannemen dat opleidingen, vergoed door de baas, niet onder directe patiëntenzorg wordt gerekend, net als bijvoorbeeld het begeleiden van stagiaires, intervisie, collegiaal overleg, workshops, symposia en ga zo maar door.
Dus, die zetten we onder administratief.

Dan hebben we uiteraard de patiënten besprekingen, evaluaties, overdrachten en patiënten rapportages.
Puur administratief.

Het vastleggen van medicatie uitgifte en verbruik van andere middelen.
Administratief.

Al deze voornoemde bezigheden zijn echter wel van van directe invloed op-, en hebben alles te maken met de directe zorg voor patiënten.

Zonder rapportages, geen inzicht in beloop.
Zonder overdracht geen continuïteit.
Zonder patiënten besprekingen geen behandel- en therapie beleid.
Zonder evaluatie geen kwaliteitscontrole.
Zonder opleiding geen kwaliteit.
Zonder intervisie, workshops en symposia geen ontwikkeling en innovatie.
Zonder stagiairs geen opvolging.

Zonder dit alles, geen kwaliteit van patiënten zorg.

Het voeren van een gedegen administratie is een essentieel onderdeel van iedere bedrijfsvoering.
Ook in de zorg.
Ik denk dat wat onzinnige administratieve handelingen betreft de gemiddelde ondernemer meer te klagen heeft over door ambtelijke idioten opgelegde administratieve pestpokkeregeltjes dan een werknemer in de directe patiëntenzorg.

Zeur dus niet zo!
Doe gewoon je werk.

Het zere vingertje van ome Theo

Vandaag op het NOS journaal. In opdracht van Ab Klink onderzocht Marc Pomp of gezondheidszorg een goede investering is. Uitkomst: iedere euro die er in gaat levert € 1,30 op. De gezondheidszorg is dus een heel goede investering!
Gerook! durft daar op zijn minst grote vraagtekens bij te zetten.

Er brak (terecht) grote verontwaardiging uit op berichten dat de RK kerk zelf onderzoek zou gaan doen naar het sexueel misbruik binnen de kerk. Zulk onderzoek hoor je niet zelf te doen, daar moet je een onafhankelijke partij voor inhuren.

Het onderzoek naar het rendement van de investeringen in gezondheidszorg is een opdracht van minister Klink, en is geïnitieerd door (let op) de op handen zijnde bezuinigingen.
Anders gezegd: Ab Klink heeft er alle belang bij dat de gezondheidszorg een zinvolle investering is, het zal de politiek motiveren om vooral geen bezuinigingen door te voeren binnen de gezondheidszorg.
Dat betekent rust voor Ab Klink.
De onderzoeker die van Ab Klink de opdracht heeft gekregen het onderzoek te leiden heeft ook een belang; Marc Pomp noemt zich namelijk 'zelfstandig adviseur gezondheidseconomie'.
En ja, 'never bite the hand that feeds you' zullen we dan maar zeggen.

Het hele onderzoek ruikt dus op zijn minst vreemd.
Het is alsof de PVDA aan Felix Rottenberg vraagt om te onderzoeken of de PVDA de beste partij voor Nederland is.

Dan is er het onderzoek zelf.
Op het Journaal had meneer Pomp het over het 'proberen economische waarde toe te kennen aan gezondheid' wat hij als 'gezondheidseconoom probeert'.
Goed, dat klinkt al niet al te stevig.
Op enig moment dat er ' wordt geprobeerd' ergens waarde aan toe te kennen dan betekent dit dus dat de 'probeerder' zijn onderzoek gaat larderen met aannames, theoretische modellen, voorspellingen, interpretaties en scenario's.
Het onderzoek gaat er om dat je probeert in te schatten wat het zou kosten wanneer je die 65 miljard (!) jaarlijks niet in de gezondheidszorg pompt.

Om even aan te geven welke dwalingen je daarbij kunt maken een voorbeeld met een aantal scenario's.

Ome Theo heeft met een hamer op zijn vingertje geslagen. Auw. Bloed. Pijn.

Goed. En nu.
Binnen het huidige stelsel zal ome Theo naar de dokter lopen, die doet er een beetje Betadine op, en schrijft een verwijsbriefje voor een fotootje om te kijken of het arme vingertje van ome Theo niet een beetje gebroken is.
Ziekenhuis maakt fotootje, ome Theo zit een paar uurtjes in de wachtkamer en, zo blijkt, het vingertje is gebroken, dus wacht ome Theo nog een uurtje voor een spalkje en een gipsje.
Na een paar weken gipsje er af, weer wachten, nog een maandje of drie fysiotherapie en dan is ome Theo weer helemaal vingerklaar.
Kosten? Ach, laten we maar eens wat aannemen, het maakt niet veel uit namelijk. Ome Theo heeft in totaal 40 uur werk niet kunnen doen (wachtkamers, fysiotherapie, dokter bezoeken, controles), dat kost geld en daarnaast zijn er de kosten van de specialist, het ziekenhuis, de huisarts, een pilletje.
Laten we zeggen: € 2000,-

Hoe moet je nu berekenen of de therapie van de vinger van ome Theo een zinvolle investering is geweest?
Dan moet je dus gaan proberen te berekenen wat het gekost zou hebben wanneer je ome Theo zijn auw vingertje NIET behandeld zou hebben.
En hier wordt het leuk.
Want nu wordt het gokken. Ome Theo ging namelijk WEL naar de dokter.
En alles wat je bedenkt wat er gebeurd zou zijn als ome Theo niet was gegaan is pure speculatie!

Een paar mogelijke scenario's:

• Ome Theo zijn vinger gaat vreselijk ontsteken, gangreen woekert door zijn hand en arm en uiteindelijk, na een langdurig en pijnlijk ziekbed, sterft ome Theo.
• Ome Theo zijn vinger groeit krom, hij zit maanden thuis en uiteindelijk moet ome Theo worden omgeschoold naar ander werk waardoor ome Theo psychisch in de war en depressief raakt. Ome Theo raakt in de WAO. Tante Thea verlaat ome Theo, ome Theo gaat aan de drank en zuipt zijn lever aan flarden. Hij wordt er wel heel oud mee.
  Dat dan weer wel.
• Ome Theo zijn vinger doet een paar weken zeer, hierna zijn de klachten over. Ome Theo ziet hierdoor het licht van Jezus; zie je wel!! Jezus geneest! Ome Theo zweert de gezondheidszorg af, en gaat nooit meer naar de dokter. Hij richt een stichting op 'Alleen Jezus Geneest!'.
  Na drie maanden krijgt ome Theo echter griep, dit loopt uit on een longontsteking en ome The sterft, al biddend, een roggelende dood.
• Ome Theo gaat na een paar dagen weer aan het werk, ontziet zijn vinger een tijdje en leeft nog lang en gelukkig.

De kosten van de verschillende scenario's? Geen idee.

Maar daar gaat het nu juist om.